บูรณาการชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ณ วันที่ 31/01/55
บูรณาการปีนี้ชั้นม.6 ได้ไปทำกิจกรรมกันที่บ้านบ่อเจ็ดลูก ต.ปากน้ำ อ.ละงู จ.สตูล
ปีนี้จะเป็นปีสุดท้ายแล้ว รู้สึกดีใจมากๆ นะค่ะ ที่ได้ไปทำกิจกรรมกับเพื่อน ๆ
ในระดับชั้นเดียวกัน และห้อง 6/1 ♥ ของเรา บรรยากาศโดยรวมถือว่าดีพอสมควรเลยค่ะ
ถึงแม้อากาศจะค่อนข้างร้อน และต้องเดินเท้ากันค่อนข้างไกล
แต่เราก็ได้ประสบการณ์มากมายกลับมา
รวมถึงมิตรภาพที่ดีระหว่างเพื่อนและคุณครูทุกท่านตลอดการทำกิจกรรมเลยทีเดียว
ขอบคุณภาพความทรงจำดีดีระหว่างกัน และภาพทุกภาพจะยังคงอยู่ใน ♥ ของฉันตลอดไป
มารู้จักกับตำนานบ่อเจ็ดลูกกันดีกว่า
อดีตอันยาวนานยังมีชาวเลตีนแดงเผ่ามอแกนซึ่งอาศัยไม่ค่อยเป็นหลักแหล่งได้เดินทางมา ณ ที่เกาะหนึ่งซึ่งเป็นเกาะเล็กๆอยู่ทางตอนใต้ของทะเลอันดามัน และได้เดินหาน้ำดื่ม จนเกิดเป็นตำนานเจ็ดบ่อขึ้นมา แต่จากคำบอกเล่าของผู้เฒ่านั้นบอกว่ามีสามตำนานด้วยกันที่ไม่สามารถยืนยันได้ว่าเรื่องไหนคือเรื่องที่ถูกต้องที่สุดและเรื่องใดไม่เป็นความจริง ชาวเลเมื่อเดินหาน้ำดื่มจนมาพบบ่อน้ำผุดมาจากใต้ดินจำนวน 7 บ่อด้วยกัน บ่อแรกใหญ่หน่อยเรียกกันว่าบ่อพ่อ ที่เหลือก็เป็นบ่อแม่และบ่อลูก ขนาดลดหลั่นกันไป เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ขอหรือกล่าวอะไรไว้ก็ได้ดังใจ มีการร้องรำทำเพลงบ้าง นำไก่ขาวมาเชือดบ้างเพื่อแก้บน อีกนัยหนึ่งก็ว่าเมื่อชาวเลต้องการน้ำก็ได้ทำการขุดบ่อน้ำขึ้นมา 1 บ่อ ใช้มาตลอดจนกระทั่งมีลูกจำนวน 6 คน จำนวนคนในครอบครัวเพิ่มขึ้นจึงใช้กันไม่พอเกิดมีปากเสียงกัน พ่อก็เรียกลูกมาปรึกษาหารือจนมีข้อสรุปว่าให้แต่ละคนขุดบ่อมาคนละบ่อ ขุดใกล้ๆกับพ่อนี่แหละ จาก 1 บ่อ ก็เป็น 7 บ่อ ยังมีอีกตำนานที่บอกว่าชาวเลเมื่อได้รอนแรมมาพักที่เกาะแห่งนี้ ก็ได้ตั้งรกรากที่นี่ และได้ขุดบ่อน้ำเพื่อใช้กัน บ่อแรกที่ขุดพบว่าน้ำเค็มใช้ไม่ได้ก็ขุดต่ออีกก็เค็มอีก จนขุดมาจนถึงบ่อที่ 7 ปรากฏว่า น้ำจืด จึงได้ใช้กันเรื่อยมา
ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองมีชายคนหนึ่งเดิมเป็นคนในพื้นที่บ้านตะโละใสชื่อว่า
นายอับดุลรอหมาน ปากบารา มีอาชีพทำการค้ากับรัฐปีนังสินค้าก็จะมี แป้ง สบู่ น้ำตาล ได้เข้ามาอาศัยที่แห่งนี้ ด้วยเป็นคนที่มีความรู้ด้านศาสนาอิสลามก็เป็นผู้บุกเบิกสร้างมัสยิด ขึ้นมาและได้สอนให้กับชาวเลที่อาศัยอยู่ก่อนด้วย และดูแลความสงบของที่นี่ อยู่มาระยะหนึ่งก็ได้ชักชวนเครือญาติมาอยู่ด้วยคนก็เพิ่มขึ้นทำให้ชาวเลต้องอพยพจากเกาะแห่งนี้หาที่อยู่อาศัยใหม่เพราะพวกเขาไม่ชอบที่มีคนเยอะๆ
ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 7 นายอับดุลรอหมาน ได้รับการแต่งตั้งเป็นขุน(เทียบกับปัจจุบันคือกำนัน)และได้รับพระราชทานนามสกุล เป็น ขุนบารา บุรีรักษ์ ท่านได้ขึ้นปกครองที่นี่ และได้เรียกสถานที่แห่งนี้ตามสัญลักษณ์ว่า" ตาลากาตูโหย๊ะ " ซึ่งเป็นภาษามาลายู (ตาลากา แปลว่า บ่อ / ตูโหย๊ะ แปลว่า 7 แปลรวมกันว่า บ่อเจ็ดลูก) ไปขึ้นกับทางราชการเพื่อเป็นชื่อเรียกหมู่บ้าน แต่ชื่อเรียกยากจึงเปลี่ยนเป็นชื่อภาษาไทยว่า " บ้านบ่อเจ็ดลูก " มาจนถึงปัจจุบัน ขุนบาราบุรีรักษ์มีลูกสาวทั้งหมด 4 คน ไม่มีทายาทผู้สืบสกุล ทำให้นามสกุลบุรีรักษ์ขาดหายไป ปัจจุบันยังมีลูกสาวอีกคนที่ยังมีชีวิตอยู่และอาศัยในบ้านบ่อเจ็ดลูก คือคนที่ 4 มีชื่อว่านางไซหนุน ถิ่นกาแบง
ความทรงจำดีดี ♥♥
v
v
 |
| เดินทางสู่บ้านบ่อเจ็ดลูก |
 |
| ถึงแล้วบ่อเจ็ดลูก :) |
 |
| ฟังคำบรรยายจากวิทยากร |
 |
| เส้นทางของเรา |
 |
| ออกเดินทางกันต่อนะค่ะ |
 |
| ทำอะไรกันอยู่จ๊ะ |
 |
| พักเหนื่อย --* |
 |
4 สาว  |
 |
| ระหว่างทาง |
 |
| สวยทั้งวิวสวยทั้งคน |
 |
| ร้อนๆ เนอะ |
 |
| อีกสักรูป |
 |
| มื้อนี้ข้าวผัด |
 |
| อิ่มแล้วก็มากระโดดกันนะ |
 |
| อีกรอบ !! |
 |
| กระโดดพร้อมกันเป็นไง |
 |
| กระท่อมช้างหมอบ !! |
 |
| บำเพ็ญประโยชน์ก่อนกลับ เก็บขยะกันหน่อย :) |
 |
| จะกลับหละนะ |
 |
| คนนี้หล่อจัง |
 |
| รถกำลังจะออกนะ |
 |
| ผู้ควบคุม =) |
 |
| ปิดท้ายด้วย 6/1 ที่แสนจะน่ารัก |
นับจากนี้จะต้องห่างกันไกล อยากให้ทุกคนรู้ไว้
ที่ตรงนี้ยังคงมีความทรงจำและมิตรภาพที่แสนดีระหว่างเรา
" PS ' 54 "
ขอบคุณภาพสวย ๆ จาก Facebook ของเพื่อน ๆ และคุณครูอานัส
รวมถึงรูปจากโทรศัพท์ตัวเอง อิอิ
และข้อมูลดีดีจาก
http://www.cbtsatun.org/cbt1/page1.html
Tangmelon =))
ทำดีๆ
ตอบลบ